Elektrische gitaar

Een elektrische gitaar is een gitaar zonder klankkast dat haar ‘elektrische’ geluid kan produceren via een versterker. De elektrische gitaar is lang geleden officieel bedacht om een gitaar harder te laten klinken. Een groot verschil met een normale gitaar is dat een elektrische gitaar is gemaakt uit massief hout. Tijdens het aanslaan van de snaren worden de trillingen opgepikt door elementen die bestaan uit magneten en spoelen. Deze signalen, ofwel verstoringen van het magneetveld, worden omgezet in elektrische stroom die via een instrumentkabel van de elektrische gitaar naar een versterker wordt geleid. Uiteindelijk zal de versterker de binnenkomende elektrische signalen vertalen in een hoorbaar geluid. Op deze manier kan een elektrische gitaar op elk gewenst volume worden bespeeld.

Ten opzichte van de akoestische gitaar, heeft de vorm van een elektrische gitaar nauwelijks invloed op de klank van de gitaar. Een belangrijk aspect van de elektrische gitaar is ‘hoe minder geluid er van de trillende snaar wordt overgedragen op de ‘body’ van de gitaar, hoe langer een snaar kan blijven trillen’. Als een snaar langer kan blijven trillen, dan zal dit ten goede komen van de sustain. Dit verhelderd en karakteriseerd namelijk de toon van het signaal en zal voor ieder elektrische gitaar verschillen. De elektrische gitaar biedt hiermee mogelijkheden die een normale gitaar niet heeft. De elektrische gitaar heeft in veel gevallen ook een vibrato systeem. Dit systeem, ook wel tremolo genoemd, zorgt ervoor dat met een handbeweging de spanning in de snaren kan worden afgewisseld zodat je de klank van de elektrische gitaar kan laten vibreren.

Geschiedenis

De werking van de elektrische gitaar is een proces dat zich heeft ontwikkeld vanaf de jaren ’30. Tegenwoordig zijn elektrische gitaren verfijnd met diverse technologien en zijn elektrische gitaren te verkrijgen in diverse merken, soorten, kleuren en specificaties.

Soorten elektrische gitaren

• Solid-body
  De body is massief of uit twee gelamineerde delen opgebouwd en klankkastresonantie is totaal afwezig. Van rondzingen (feedback) heeft de solid-body minder last zodat ze beter geschikt is voor hoge geluidsniveaus. Deze gitaar levert meer sustain en hoge tonen.

• Semi-solid / semi-hollow
  Deze soort is een semi-akoestische gitaar, voorzien van een klankkast (met F-gaten), met daarin een massief stuk hout, en die qua klank het midden houdt tussen de twee andere varianten

• Hollow-body
  Deze soort is voorzien van een volwaardige klankkast. De klank wordt extra versterkt door een elektrische opnemer.

Varianten

• Baritongitaar
  De elektrische baritongitaar bevindt zich tussen een ‘gewone’ gitaar en een bas. Het geluid van de barotongitaar heeft tegelijkertijd een ‘koud’ en ‘warm’ geluid. Koud omdat de galm die gewoonlijk wordt toegevoegd nogal door je oren snijdt en warm omdat het een vrij laag klinkend instrument is.

• 7 snarige gitaren
  Een 7-snarige gitaar is een gitaar met een extra lage snaar (B-snaar) ten opzichte van de normale zes snarige elektrische gitaren. Dit type elektrische gitaar wordt in verschillende muziekstijlen als jazz, metal en rockmuziek gebruikt.

• Twaalfsnarige gitaren
  Een 12-snarige gitaar is een steelstringgitaar met 6 dubbele stalen snaren. Deze wordt voornamelijk gebruikt in pop, folk en rock ‘n’ roll.

Klank

De uiteindelijke klank van de elektrische gitaar (ook wel klankkleur genoemd) wordt onder meer beïnvloed door:

• de positie en de plaatsing van de elementen
• de plaats waar de snaren bespeeld worden
• effectapparatuur
• de versterkers en de luidsprekers
• de type snaren
• de akoestiek van de ruimte waarin je speelt
• de kwaliteit en de lengte van de kabels
• de gebruikte houtsoorten in de gitaar
• de hoek van het plectrum bij het aanslaan
• de dikte van de plectrum
• de constructie van de hals op de body
• een vaste brug / tremolo-constructie als brug
• de bespeler van de gitaar